اونــا کـــه به نام تــقدیــر ،       مـــاهـــا رو پر مـــیبریدن

بعضیام بــــدون تقصــــیر  ،      دلا رو ســــــر میبـــریدن

می دونستن که میمیریم،        میدونستن که میسوزیم

میدونــستن که مــریضیم ،      ولــــی بــــدتر مـیـبـریدن

نمی گفــتن که مـــیمیره ،       یــا چـــرا اصـــــلا اسیره

چــرا از ســینه ی دلــــدار ،      دل و دلـــــبر مـیـبـریـدن

آره تــقــدیر خــیلی نـــازه ،      ولی تفسیرش یه رازه

هــمــه مـــا دور یـــه بـــاور ،   ســـــر بـــاور مــیبریدن

مــیگــه تو کــثــیفو زشتی ،     بـدتـرین نوع سرشتی

حـــتی تـــو بـــهشــتم اونا ،     دلــــــو بـدتـر مـیـبریدن

مـیبـریـدن ، مـیـسـوزونـدن ،     میبردن ، آره می خوندن

ســــرامـون مــیـون جـــاده ،    جـلـــوی در مـیـبـریــــدن

مـــا نـدیـدیم ،نـرسیـدیـم،        اون بهشت که هی میگفتن

هـمـه گـلهـــا رو تو جاده ،       دســت آخــــر مـیـبـریــــدن

  یادت سر میبریدن