نمیدانم چه میخواهم از این آتش٬ از این دنیا

میان ماندنو رفتن گرفتارم گل زیبا

دگرسو منتظر از من به این سو من کشش دارم

درآن سو یار میخواند در این سو نغمه ی یکتا

نمیخواهم بمانم من ولی دل نیز مینالد

دلی از سنگ میخواهد جدایی از گل بیتا

خدایا تو کمک کن من رهم را نیک دریابم

نه از تو دور بنشینم نه در اندوه این زیبا

دلم سنگیم و پردردست رخ زردست رخ زردست

نمی خواهم جدا مانم از این خورشید بی همتا 

یاحق

اونکه تو زندون ٬ داره جون٬  میکنه     دلشو از این و از اون٬ میکنه

میدونه شبای زندون میگذره              ته شب٬ غم زمستون میگذره

میدونه میگذره توی یه نفس              آدما بیرون میان از تو قفس

قفسا اگه درش بسته نبود                 دل بچه های شب خسته نبود

یادمه دشت یه روزی خدایی داشت    از همه جا قانون جدایی داشت

یادمه آسمونش آفتابی بود                 همه شبهاش روشن و مهتابی بود

آدماش دلاشون از مرواریده                یه جوری که تا حالا چش ندیده

چشاشون دیگه که سویی نداره          رنگشون رفته و رویی نداره

ولی باز میان و غوغا میکنن                 دلشونو به شب اهدا میکنن

میدن تا در بهار بسته نشه                  پای بچه آدما خسته نشه

......

آره بچه جون زمستون میگذره            این شبای سرد زندون میگذره

میگذره اگه بخوای خوشگل من          میگذره آره شبامون میگذره

میگذره شب و سیاهیه زمین              میگذره باید بخوای فقط همین

خوب میشه زخمای کاریه بدن             آره خوب میشه گلم ای نازنین

همه دیوارای غم خراب میشه            خوشیا بجای این عذاب میشه

آره جادوگر سرد قصمون                    مثل یه سطل آب میشه

میدونم زندگی تاریکه هنوز   .........

با اینکه تقدیرم خزان           اما بهاران میشدم

                                      ای کاش طوفان نی کند        این شب زمین را طی کند

                                       یا اینکه تیغی آتشین           این شهر کین را پی کند

ای کاش پیکان میشدم        زین ده گریزان میشدم

پر میکشیدم تاسمان           آیینه بندان میشدم

                                       ای کاش خورشیدی رسد       پیکی ز امیدی رسد

                                       یا که خبر از مردنه                 جادوی نومیدی رسد

ای کاش بارانی زند             بر این سراب بیکسی

یا آنکه طوفان بشکند           قفل از در دلواپسی

                                       ای کاش شاهینه حیا             بر چشم ما تازی زند

                                       یا که خدای قصه ها                بر قصه آغازی زند

ایکاش مرداب زمین              محلوله گردابی شود

یا آسمان تیره اش               حتی دمی آبی شود

                                       ایکاش مردان زمین                 آن راد مردان میشدند

                                       یا دختران کوچه ها                 معنای ایمان میشدند

ایکاش این رویای من ......

ادامه دارد...

اونــا کـــه به نام تــقدیــر ،       مـــاهـــا رو پر مـــیبریدن

بعضیام بــــدون تقصــــیر  ،      دلا رو ســــــر میبـــریدن

می دونستن که میمیریم،        میدونستن که میسوزیم

میدونــستن که مــریضیم ،      ولــــی بــــدتر مـیـبـریدن

نمی گفــتن که مـــیمیره ،       یــا چـــرا اصـــــلا اسیره

چــرا از ســینه ی دلــــدار ،      دل و دلـــــبر مـیـبـریـدن

آره تــقــدیر خــیلی نـــازه ،      ولی تفسیرش یه رازه

هــمــه مـــا دور یـــه بـــاور ،   ســـــر بـــاور مــیبریدن

مــیگــه تو کــثــیفو زشتی ،     بـدتـرین نوع سرشتی

حـــتی تـــو بـــهشــتم اونا ،     دلــــــو بـدتـر مـیـبریدن

مـیبـریـدن ، مـیـسـوزونـدن ،     میبردن ، آره می خوندن

ســــرامـون مــیـون جـــاده ،    جـلـــوی در مـیـبـریــــدن

مـــا نـدیـدیم ،نـرسیـدیـم،        اون بهشت که هی میگفتن

هـمـه گـلهـــا رو تو جاده ،       دســت آخــــر مـیـبـریــــدن

  یادت سر میبریدن           

زنـــــده بـه نـــام تـو ٬ شـــده دل تــارم   

                                   بیـا دوبــاره گـل٬   دوبــاره کــنـارم

بیا که زمـــستون ٬ دیگه خیلی سـرده      

                                   بدون تو هر جا ٬  همیشه میبارم

مـیـبـارمــو مــیرم ٬مـــیرمـو مــیمـــیرم     

                                   مـیمـیرمـو ٬ یادتو ٬ دوباره مــیارم

میدونیکه که سردم٬ بدون تو خورشید        

                                   حـتی نمی تـابه ٬  تو بیا سـتارم

 ستاره ی شبهام٬ تویی و تویی ٬  تو       

                                    بیـا کـه بـه نامت٬  دیگه بـیـقرارم

 آره بــیـقــرارم ٬ هـــمـــیـشــه مـیبارم       

                                   دیـگه تـوی قــبـــرم ٬ منتظر یارم

یارم نمیدونه......

باقیش فیلتر شده

موفق و بهروز باشید

اسیر تنهایی نشو ٬ عروسک زیبای من

منم که تنها مونده ام ٬ تو این زمستون وطن

میگن زمستون میگذره ٬ شبای زندون میگذره

کسی نپرسید بچه ها ٬  چطو شباتون میگذره

میگم که تاریکی بسه ٬  میگه کلید قفسه

همه اسیر خاک گور ٬ میگه یه روزی میرسه

میاد یه روزی زندگی٬  دوباره تو این بت کده

همه داریم جون پس میدیم ٬  میگه خدا جون بد نده

دیگه چطوری طی کنیم ٬  شبای سرد زندونو

خدا یه حالی طی کنو ٬  بذار بیاد اون مهمونو

دیگه داریم خط میزنیم٬  کتابای زندگیمون

خدا ببخشا ما ها رو  ٬ از مدلِ بندگیمون

به ما غلط دیکته دادن ٬  ما هم غلط بلد شدیم

دفترو خط خطی نکن  ٬ این ماییم که غلط شدیم

اسیر تنهایی شدم ٬ عروسک زیبای من

بیا ببین این زندگی ٬  بیا ببین رویای من

امیدوارم خوب بیان کرده باشم . بازم بگم که سیاسی نیست و اجتماعیه .

خوش باشین  

بذار برو بذار برو   ٬ دیـــگــه  نمی خوامت تو  رو

                              دیگه نمیخوام حس کنم  ٬ اون لحظه های آخرو

آره بــرو این زندگــی ٬   برام شده خـاکـسـتـری 

                               دیگه دارم شب میشمو ٬   تو هم دیگه باید بـری

منم که عاشق بودمو ٬ تو هم شدی مهمون من

                               گرفتی از من قـلــبــمو ٬  حالا شدی زنـدون من

وقتی که دیدم رفتــیـو  ٬ حتی نـمـوندی تا بگـی

                              دیدم که بـازنـده شدم  ٬ تـو ایـن قـمـار زنـدگــی

لـعنت به ایـن بازنـدگـی ٬ آتـیـش ببار رو زندگــی

                              بـبـارو آتـیـشـم بــزن  ٬  تموم بـشه این بندگــی

بمیرمـو خالی بـشـم  ٬ از این همه حس عــذاب

                             چــه روزگـار سردیه ٬  پاشو گلم موندی تو خواب

منم که عرفـــانم میگم ٬  خودت رو زنـدونی نکن

                            خودت رو درگیــر غمِ  ٬ دو چــشــم بـارونی نکن

نـگـو که غـم داره دلش ٬  نگو که می باره دلـش

                           دلـش خــمـار شـــاهـیه  ٬  خـدای آزاره دلــــش

ممنون از وقتتون

 یا حق

سلام به دوستای گلم

                         یادته چه جوری٬  ٬  گریه ٬مـیکردم

                         یادته میگفتی٬٬ زودی بر ٬  میگردم

                         حالا تو نیستی ٬  من ٬   تکــو تنهام

                         چـرا  نـمـیای  تا ٬    دور تــو بـگردم

                                                 شبام همه تاره  ٬ می دونی  تاره

                                                  آسمونم به داغ ٬  من ٬  می باره

                                                  بیا  پیشم   قــشنگم  ٬   مهربونم

                                                  بیا پیـــشم بـــهـــارم ٬  باز دوباره

                                                                      به عشق تو می خونم ٬  باز می خونم

                                                                      به پای تو مـی مــونم ٬  آخ می مـــونم

                                                                      می دونی که اسـیــره ٬  قـلـب خستم

                                                                      بی تو اون می مـیره  ٬ خوب می دونم

 سلام به دوستان عزیزم

              می دونی از عشق تو می خونم

              می دونی بی تو ٬   تُو شب می مونم

               می دونی سرده ٬ می دونی درده

              می دونی دنیا ٬  دورم می گرده

              همیشه خستم  ٬ همیشه بستست

               پرم به زنجیر  ٬ و دل شکستست

              می دونی زندون ٬   چقدره سرده

              وجودِ عاشق  ٬ هجوم درده

              برا پریدن   ٬ پرم نیازه

              پرم کجاست ؟  ٬  گفتی این یه رازه

              حالا تو نیستی   ٬ باید بمونم

              از اون که رفته   ٬ همش بخونم

              می دونی رفته ٬  می دونی مرده

              می دونی ما رو ٬  به شب سپرده

              حالا باید با شبا بخونیم

              اینو بخونیم و خوب بدونیم

              اونی که اومد یه روزی میره

              اونیکه زندس یه روز می میره

امیدوارم خوشتون بیاد

جمعه ها از پس هم میگذرند
انتظاری روشن
و دلی از جوشن
جمعه های دگری در راه است
چشم ها پا بر جا
نگران روی دری
که قرارست بزودی به دلی باز شود

دل ما تاریک است

و به خورشید نیازی مبرم

روزها را به امید رخ زیبای امید

به شبان میکوبیم

و تمام شب خود را به امیدی زیبا

به سحر می ساییم

کاش این جمعه بیاید باران

کاش این جمعه بیاید خورشید

فورانی بکند

 زندگی از امید

کاش سردار خدا روی به این شب بکند

به امید ظهوری هرچه زودتر ... 

تقدیم به شما

اندر این شهر که باران خفته

یاد یاران خفته

و بهاران خفته

و جهانی که در آن جانانیست

جان جانان خفته

و جهان خسته و تقدیر به بند

و پر از دیوار است

همه دیوار بلند

کاش باران بزند

یاد یاران بزند بر دل خشکیده ی ما

ولی ای دوست چرا بارانیست

ده همسایه ی ما

نگران نیست کسی در آن ده

مگر آن ده چقدر فاصله دارد از ما

نه گلم

ده آنها نمکی فاصله دارد زینجا

پس چرا اینگونست

فاصله بین توانایی ما

کفترک وای خبر آورده

که خداشان سنگ است

کدخداشان آتش

و بنایی که ز دورش پیداست

خشتها از جنگست

ما خدامان خورشید

کد خدامان امید

پس چرا در ده ما نعمت نیست

و در آن ده نعمت

چو علف بر دهشان پاشیده

چه کسی درد ووشان را دیده

و غم سرد دل آنها را

همچو باران دیده

.....

ما همه اهل دلیم

همگی در ره خویش

ماندگان دل بی درد گلیم

ولی آنها  ای دوست

همگی از سنگند

و پر از نیرنگند

منتظر بر یک غم

نیزه ها آماده

از برای جنگند

ولی ای دوست چرا ما سردیم

هممان پردردیم

دور یک لحظه صفا

 همگی میگردیم

مشکل از ماها نیست

مشکل از تعریف است

مشکل از نحوه خندیدن ماست

آنکه تاریخ به تقریر کند

چه بسا با قلمش

به غلط رایحه تعبیر کند

چه بسا سنگ زند شیشه دلی

که به آن رنگ نخوردست هنوز

چه بسا تاریک است

به کلامش زیبا

همه زیبایی روز

این حقیقت تو چه تعبیر کنی

......

شرمنده یه مقدار طولانی شد . تازه خیلیشم خلاصه کردم . اگه متوجه مفهومش نشدید زیاد به خودتون ایراد نگیرید چون من زیادی مسئلشو پیچوندم . فقط بگم چیز مهمیه که منو نا امید کرده از خیلی از آدما . شایدم دیدگاهمو عوض کرده .

موفق و پیروز باشید.

ببخشید که هی دیر به دیر میام و بروز میکنم

این تقدیم به شما باشد که دلنشین افتد:

من به تقدیر خودم گند زدم

و به تصمیم خودم

به دو دست دل خود بند زدم

و پریدم بی پر

چه پریدنهایی؟

اندر این شهر که هر کس پی دندان خود است

پی درمان خود است

من به دنبال دوایی مرهم

پی درمان جهان میگردم

بله ای دوست جهان بیمار است

همه اهلش به خدا شکر کنند و گویند

ای خدا بی دردم

درد من درد غذا و نان نیست

درد من حتی از

خطر تیغ به این ایمان نیست

درد من از غم بی دردیه توست

و همه اهل دهت

که گمانا همشان بی دردند

سخت در خواب سحر می پلکند

نه صدای زنگی

نه خروسی زیبا

روی دیوار دهت میخواند

چه شب تاریکی

چه سکوت سردی

کاش میشد که دری باز شود

و جهانی روشن

و امیدی به صبای دگری

کاش میشد ای دوست

کاش میشد ای دوست ....

می دونم زیاد خوب نشده . ببخشید دیگه . حرف دلی بود که باید میگفتم.

موفق و پیروز باشید...

اومدم با یه شعر

تقدیم به شما

در این ایام روحـــــــانی     مرا خوانده به مهمانی

                              چرا  با  من  نمی آیـند         بــــرادر هــــای ایــمـــانی

در این شبهای مهتابیو       این بام همه آبی

                              در این دل ماه مهمانست     چرا ای دل نمی تابی؟

کماکان سرد و پر دردم    در این گرمای دل سردم

                              چنان پروانه ی عاشق          به دور شعله می گردد

به امید پر خسته            پریدم در به رو بسته

                              به آزادی رسم آیا                به این پاهای وابسته؟

کرم کرده خدای جان         در این تاریکی زندان

                              مرا نوری نشان داده           رهایی را رهی پنهان

به امید رهاییها                شباهنگام زاریها

                              خدا را پیش خود دیدن          گهی پنهان گهی پیدا

خدا زندانیم در غم            همه از دست این عالم

                              نمی دانم چرا هستم            خدای من نمی دانم

عباداتتون قبول حق

یا حق

سلام  دیر شد ببخشید

شب ما انتظاره روزگاره 

زمستونای ما عین بهاره

بهارامون بهارامونو بردن

جدایی از دل دلدار و یاره

لباس شب اگه خاکستری بود

اگه چشمای کور از دلبری بود

تمام شب پر از دیواره اما

رو این دیوار بسته هم دری بود

اگه درها به رومون بسته بستست

اگه پاها برا رفتن شکستست

وا کن چشماتو تا بهتر ببینی

یه عاشق منتظر اونجا نشستست

اگه عاشق دیگه دوست نداره

اگه چشمش رو از روت بر میداره

بدون عاشق شدن رسمه ولی گل

آره عاشق کشی رسم بهاره

بهار ما تو زندونه میدونی

می دونی که زمستونه میدونی

بهار گرم و زمستون سرده سرده

دل تنها نمی تونه میدونی

دل تنهای ما تنهاترینه

ولی تنهاییم رسمه ، همینه

نکن کاری که دل خاکستری شه

دل خاکستری تیره ترینه

تقدیم به اونایی که دوسشون دارم. بدونن که خدایی هست که راهنماتون باشه . همیشه پایدار باشید.

دیرشد ببخشید. در ضمن دوباره سال نو رو به همتون تبریک میگم. باز اومدم با یه شعر که هنوز نگفتم. یعنی الانه میخوام براتون بگم. پس نمی تونم حالا بهتون بگم خوبه یا نه. اجازه بدید تموم شه. اونوقت:

دل خاکستری من ، توی این زندگی گیره   

توی این زندون بی در ،  داره از غصه می میره

کو کلید ،  کو دست یاری ، وا کنه در سکوتم

بزنه بارون شادی ، روی شوره زار ماتم

کو دلی که زنده سازه ، زندگی رو می نوازه

مهر رفتن ، روی تاریکی شبهای درازه

کو که با دستاش بگیره ، آره اون بالای خستم

وا کنه قفل سکوتو،  وا کنه دری که بستم

با همین چشمام شنیدم،  گفته های دیگرونو

حلقه نارنجک خسته،  زیر چکمه ی جنونو

آره زیبایی عشقو ، همه آدما شنیدن

ولی اون خسته چشیده ، اونکه آدما شنیدن

دیگه آتیش جهنم ، زیر پاهام سرد سرده

آره روزگار وحشی ، گرده و داره میگرده

درد ما درد زمین نیست،  آسمونم غصه داره

آسمونم از غم ما داره،  شر و شر می باره

ما چه خوبیم ، گریه هامون،  واسه اینه، واسه اونه

گریه های خودمونم ، توی چشممون می مونه

حالا یه بهار دیگه،  یه زمستون که میمیره

بیا تا با هم بخونیم ، روزمون سایه نگیره

خستگیمون مال شب بود ، خوشیمون مال بهاره

آسمون زندگیمون ، از خوشی داره می باره

انگاری اونقدام بد نشد. فقط یه چیزی اگه تو خوندن مشکل داشتین پیام بدین درسش کنم. فکر کنم این همه تغییر علامت خیلی بد فورمش کرده. شاید فهمیده باشین. دارم تغییر رویه می دم. خوب بهاره دیگه. یه سال نو با یه زندگی جدید.

براتون آرزوی موفقیت میکنم...

سال نو آمد بهار امد ولی کو یار ما

فصل لاله،  لاله زار آمد ولی دلدار ما

سبزه آمد، ماهی قرمز درون شیشه ها

پنجره کو تا بکوبیمش روی دیوار ما

خندمان خاکستری شد از جفای زندگی

زندگیمان رنگ می بازد ز رنگ کار ما

سیبهای سرخ روی سفره های هفت سین

شاید این سال است سال وعده ی دیدار ما

شرمنده که دیر اومدم و دست خالی

ممنون از نظرات قشنگتون...

صدای من نمی آید ، صدایم از ته چاهیست

صدای من نمی پیچد ، اگرچه پر ز آگاهیست

صدایم را نمی گیرندو ، از خود قصه می سازند

گدایند و به دنیاشان ، گدایی رسمی از شاهیست

رهی را می نمایم من ، دگر ره می گزینندو

نمی دانند این بدره ، سرانجامش به بد چاهیست

ز بد یومی خبر دارم ، ز شادی نغمه می سازند

نمی گویند این باران ، پسش دنیایی از ماهیست

ز عرفان هر چه میشد من ، خبر دادم خبر دادم

ولی بسیار توفیقی ، میان سمع و آگاهیست

ممنون از وقتتون...

یادته وقتی که رفتی ، گریه شد همنفس من

این دل خاکستری شد ،  میله ها قفس من

                        حالا وقتشه بیایو ، ببینی دارم می خندم

ای بهار بیا که دل رو ، به زمستون نمی بندم

سوزن سال به زمستون ، آره آره گیر  کرده

ای خدا فصل قشنگی ، خیلی خیلی دیر کرده

         می دونی چقدر گذشته ، وقتی رفتی از کنارم

                                     دیگه وقتشه ببینم ، چهره ی ناز بهارم

دیدی رفتی موندمو من ، خوندم از غمها ترانه

عشق لیلی داغ فرهاد ، کل اشعار شبانه

                                 من می خونم از تو ای گل ، تا همون وقتی که زندم

                                  وقتی اومدی دوباره ، به لبم خنده می بندم

می خونم ترانه هامو ، براتو عزیزترینم

الهی اینقدر بمونم ، نور چشماتو ببینم

ممنون از اون دوستای عزیزی که با نظراتشون خوشحالم میکنند.

به امید پرواز...

نزار نذاراين برگاي خسته، بمونند بي نور بارون

نزار نذار تو بهار بميرن، از غم سرد زمستون

نزار نذارهيزم شكن شب، بزنه تبر به ريشه

نزار نذاراين بهار سر سبز، بميره واسه هميشه

نزار نذاراين بهار سر سبز، بره تو دل زمستون

اين بهار چقدر عزيزه ، واسه ما و بچه هامون

مي سوزونه دل ما ، رو آخر ترانه ها رو

اونكه ميگه بنويسيد، يا بگيد بدِ بهارو

بزنيد تو دهن شب، ميگه از بد بهاره

الهي تو دل خستم، بارون بهار بباره

مي دونم خاكستري شد، صفحه ي سرخ دل من

بگذر اي بزرگ والا، از دل غرق گل من

¤¤¤¤من هیچوقت املام خوب نبوده¤¤¤¤

راستی کلیپ صوتی این شعر  توی پیوند های وبلاگم"اولین کلیپ Er"هست می تونید گوش کنید

درو واكن تا ببيني چشم خورشيد پر خونه  

كربلا يه شهر زيبا از بهشت آسمونه
درو وا كن تا ببيني مي زنند تيغ به درختا 

ريشه هاي اين درخته ريشه ي تموم دنيا
درو واكن تا ببيني خنده هاي تلخ مردم 

دختر يكي دو ساله توي درياهاي شب گم
درو واكن تا ببيني مي بُرند دستاي يارو 

مي سوزونند قلب ما رو اي خدا بيار بهارو
درو واكن تا ببيني مادري گريون و خسته  

خيمه اي به گل نشسته چهره اي ز غم شكسته
درو واكن تا ببيني نيزه هاي تاج بر سر  حلقهاي

غرق در خون  تيرها كشته به پيكر
درو واكن تا ببيني كه حسين خوني و خستست  

دست عباس رو زمينه كمر زمين شكستست

به یاد آن روز بزرگ...

گم شده ام در زمان ، در شب تردید جان

در قفس زندگی ، از هوس دیگران

در نفس آرزو ، بی دم و بی های و هو

در دل من تیرگی، رو شنی ام رنگ و رو

یاری بیکار من، همت بی آر من

حج بزرگان شده ، وعده ی دیدار من

تیغ جهالت برید ، شاهرگ زندگی

بند دلم پاره شد ، از دم این بندگی

حال جهان رفتنیست ، رو خوشش رستنیست

پنجره را در شکن ، پنجره اهریمنیست

ممنون از وقتتون.

یا علی...

حال بماند. نمی خوام جواب رد داده باشم پس:

جان من را برده اند اما امیدم پیش من

ماند آن سان که بهار از پیش جانان آمده

دل هیاهو میکند شاید که فردایی شود

تويي آيينه ام يارم بهارم
به غير از يار خود ياري ندارم

متشکرم

خدا رو شکر باز هم موعدی به دست اومد تا بنویسم.امیدوارم بد ازش استفاده نکنم.

من مست و دیوانه شدم ، حیران ز کاشانه شدم

وقتی که این آتش دمید ، حولش چو پروانه شدم

من نیزه بر جان می زنم ، دشنه به ایمان می زنم

من از برای این نما ، تیشه به پیمان می زنم

آتشسرا شد این دلم،  سنگ بنا شد این دلم

از دوری یاران دل ، موزه به پا شد این دلم

آتشفشانم میکند ،  روح و روانم میکند

بر روزگار پر هوس ، آیینه خوانم میکنم

آتش به جانم می زند ،  بر آستانم می زند

این شعله ی اهرمنی ،  قل بر زبانم می زند

به امید....

دوباره فرصتی به دست اومد تا مطلبی بنویسم . از تاخیرم منو ببخشید.

راستی عید سعید فطر رو (پیش پیشم که شده) به همتون تبریک میگم.امیدوارم سال خوبی داشته باشید.

شادم تو اندوهم مشو، کنعانتم کنعانمو نوحم مشو

فرهادمو تیشه بدست ،منت کن و کوهم مشو

مستم تو هوشیارم مکن، محوم پدیدارم مکن

بیداریت ارزانیت ، خوابم تو بیدارم مکن

کورم تو زیبایی مشو، شرکم اهورایی مشو

دارا ندارم می کند ، فقرم تو دارایی مشو

روحم تو محصورم مکن ،گورم پر نورم مکن

بینم که رویا نیستم ،یاری کن و کورم مکن

سنگم تو سوهانم ،مشو مرگ عزیزانم مشو

جانم کجا بود بی وفا، بازیچه ی جانم مشو

ترکم تو آغوشم مکن ،هستم کفن پوشم مکن

در آخر خط یک کلام ، رفتم فراموشم مکن.

البته تو شعر یه چی گفتم. من هنوز در خدمت شما هستم.

به امید پرواز...

فرصتش بود خواستم مطلبی را بنویسم که ... این شعریه که شب ۲۱ رمضان نوشتم . می دونم ممکنه مشکل و نا مناسب باشه ولی دلم نیومد این روزا بگذره ومن اینو ننوشته باشم.

بعد علی رفتنش ، گریه مرا نور شد

چشم مرا حد نزن ، نامه ی ممهور شد

او یکی و حق یکی ، معجزه اش دلبری

از همه لطف علی ، چشم جهان کور شد

سایه و جسم پدر ، هر دو به یک سوی در

لیک ببین از علی ، سایه ی ما دور شد

خون دو چشم خطی،  از قدم رفتنش

وای علی را ببین ، به که چه مسرور شد

هر که علی را گزید،  سوی نشان خودش

راه علی حق بود ، راهیه منصور شد

هر که علی را ندید ، غیر علی برگزید

شاه  بزرگان بود ، خاکی و مقبور شد

چشمه ی شیرین ذوق، از لغت یا علی

حال ز فوت علی ، چشمه ی ما شور شد

ممنون از وقتتون

یا علی...

با سلام خدمت دوستان عزیزم که منو همیشه با نظرات قشنگشون شرمنده می کنند.بالاخره تونستم وارد مدیریت سایتم بشم و آپ کنم. شرمنده از اینکه این پست اینقدر طول کشید. این شعر تقدیم به شما:

آرام  تو  نشین  ،  که   دلم  رام میشود

از سرخی دمت ،  دل من خام می شود

آرام  خوانده ای  و   ،  ز  آرام  رانده ای

این قلب بی رمق  ، ز تو گمنام می شود

آتش  گرفت  قلب  من  ای  همدم  غمم

زان صبح چونکه بی تو به دل شام می شود

مُردم ز این عطش  ، تو بیا باده ای بکش

آن  راه  چون  به تو نرود  ،  دام  می شود

 کابین   مرگ  را  به  من   انعام  کرده اند

آن  جام مرگ ،  با  نفست کام می شود

عرفان  خسته ،  سنگ  سرای کجا شود

ویرانه  خانه ای که  ز  تو  بام می شود

الهی هیچوقت غم به شما لبخند نزنه

به امید پرواز...

برای این تاخیر چند روزم شرمندم چون درس وقت آدم رو پر می کنه نمیشه کار دیگه ای کرد.قرار بود با یه داستان برگردم ولی امروز صبح یه چیزی نوشتم خواستم تو بلاگم باشه.

یاد آور کنم ^{شعر مثنویه پس غلطهای غزل توش نمیاد بعدم} شعرش اصلا سیاسی نیست بنابراین رو من دیسکت نذارید.یه چیزی شعرش یه نموره عامیانست.

آره آره  همش آره  همش گولّست و خمپاره

همش تقصیر دشمن نیست زمین رد خودی داره

آره آره  همش آره تمام شهر ما تاره

همش تقصیر ابرا نیست کمش تقصیر دیواره

آره آره همش آره زمستون فصل دیداره

بهار و تو سرش نشکن بهارم عالمی داره

آره آره همش آره تمام ملت آواره

میگن آمار میگه خوبه همش تقصیر آماره

آره آره همش آره همش جنگ شب افزاره

نمیگن کی داره بذر شب افزارا رو میکاره

آره آره همش آره غم دیدار عذاب آره

فرار از غم چرا کردی عذابم لذتی داره

در اینجا لازمه بگم منظورم از شب افزار همون جنگ افزاره.

به امید پرواز...

اول از همه سلام

با سلام و تشکر از همه ی دوستانی که این چند روز به من سر زدن و کلبه ی تنهایی منو به نور حضور و ترانه ی نظر روشنایی بخشیدند.

از این عدم حضور چند روزه ام عذر میخواهم و ...

امروز با این پست اومدم تا ادامه ی شعر قبل رو که تعدادی از دوستان فرمودند رو براتون بنویسم.

تو شاهی و من گدای شاهان اگر گذاری شوم گدایت             

به خاک کویت اگر بخوانی سر  منو گنج خاک پایت

 سر منو تیغ پادشاهی ، بگو که پیراهنم بگیرم

اگر زیاد است این تن من ،  بگو امان از تنم بگیرم

تن منو هیزم زمستان ، زغال بسط خدا پرستان

تو دم بده تا دمم بگیرم ، دلی به نی شد در این نیستان

دل منو تیغه ی خدایی ، عجب عذابیست در جدایی

ز تیغ دشمن کنم تکاپو ، ز تو چرا که تو آشنایی

دم منو بوسه ی کمانت ، و تیغه ی گرم و بی امانت

نخواهم از تو در این تباهی، ز بهر گل لحظه ای ضمانت

شب منو سرخی عبورت ، ز من نگردان زلال صورت

اگر بمیرم ز شرم دوری ،به جان بیایم من از غرورت

غم منو عالم تباهی ، در این سپیدی سگ سیاهم

امان بده تا ز جان بمیرم ، سگ سیاه ته سپاهم

ممنون که وقت گذاشتین

....

با این پست می خوام دو بیت از زیباترین شعر  عرفانی خودم رو براتون بنویسم .

شعرش طولانیه شاید یه روزی کاملشو گذاشتم.

تو شاهی و من گدای شاهان

اگر گذاری شوم گدایت

به خاک کویت اگر بخوانی

سر منو گنج خاک پایت

سر منو تیغ پادشاهی

بگو سرم از تنم بگیرم

اگر زیاد است این تن من

بگو امان از تنم بگیرم

به امید پرواز...

 سلام دوستان عزیز من

همونطور که به چند تا از دوستان قولشو دادم بهترین شعرمو(از نظر خودم ودلم)را برای شما می نویسم. امیدوارم که مناسب باشه. 

در قفسي نشسته ام، بال و پري شكسته ام، از عضلات مرده ام، بر تو دخيل بسته ام

                 تا كه قشون عاشقي، از ده ما گذر كند،  بي نظر از وقت و زمان، بر در ده نشسته ام

عاجز درد اين دلم ، بي تو اسير مشكلم ، بي تو به هر جهت روم، سخت اسير در گلم

                تا تو رسي به كوره، ده  كوی به كوي، ره به ره، يار خودم فدا كنم، گرچه كنون غافلم

خواب منم، راز تويي، عامل پرواز تويي، ساز خودش نمي زند، نغمه ي آن ساز تويي

                 غافل تدبير منم   ،  عقربه ي پير منم  ،   مرد زمينگير منم  ،   نغمه ي  دمساز تويي

خاك منم، خانه تويي، رونق كاشانه تويي  ، هستي من از قدمت ،  هستي جانانه تويي

                نور تويي، دور تويي، نور ره كور تويي، ارتش منصور تويي ،  منجی  اين خانه تويي

اين منو قلب شيشه اي ، شيشه منم ،  تو تيشه اي ،  ساقه بدون ريشه مرد ، ساقه منم ،  تو ريشه اي

                گر تو رسي ز نا كجا، كور شود دل سياه ، روشن نور اين فنا، تو همدم هميشه اي

برای خوندن شعر سعی کنید از مکث مناسب استفاده کنید تا طراوت شعری از بین نره.

امیدوارم مهدی موعود ناجی و یاور همه ی شما باشد...

ممنون که به وبلاگ من سر زدین و نظرات قشنگتون رو برام گذاشتین.

اینم یه شعر برای دوستداران عرفان و حقیقت واقعی زندگی:

اشکی نمی زند ز پلکان آشنا                  آهی نمی رسد ز یاران با وفا

باران نمی زند به شنزار عاشقی             لطفی نمی رسد ز دوران با صفا

دادی نمی خزد زنایی به رنگ خون          اشکی نمی دمد ز چشمان بی ریا

نوری نمی فتد به قلب سیاه من              این قلب پر خطا و این قلب روسیا

چون عاملان امر گهی راهبر شوند            پرس از خطای ره ز یاران رهنما

ای دل حیا بکن ز سر مستی شبت               عالم سپید شد بجز قلب بی حیا

این مردمان روز حدم سخت می زنند        این حد ز جرم چیست ز شرب ره خدا

من ناله می زنم ز او نور بر کنید                او شمس مطلق است بی حد و منتها

من عارف دلم و عامل ترین دل                  در نشر بی خطا عرفان بی ریا

تا صبح امید...

ببخشید خیلی غیبتم طولانی شد یه سری کار خیلی مشغولم کرده بود.

این شعر رو به تمام آدمای بیدار و علاقمند به بیداری تقدیم میکنم. امیدوارم خوشتون بیاد.

از دست  این  زمانه  سرکش   کجا   روم

از حرم این  شراره ی   آتش  کجا  روم

زیبای روی و خوش نفس است و می اندر او

از جام ناب چهره ی مهوش کجا روم

روییست   رو   به  ما  و  دگر   رو  دگر  نما

از ناز این زمانه ی دلکش کجا روم

از   شادی   شکفته  ز  روی    گل   انار

از دردناکی غم سردش کجا روم

عرفان  شدست  جامه  ریا  و دلش سیاه

از تیغه ی علیم کیارش کجا روم

به امید روزی که دنیا دیگر همه چیز انسان نباشد.

معذرت

عجب سرد و چه بد سرد است دل مردم پر از دردست

                                رخان  مردم  کوچه  ،  ز بد بختی  و  غم ،  زرد  است

بزن  ساز  و ،  بزن  ای  ساز  ،  بزن  با  ناله  و  با  ناز

                                 بزن   فریاد   از  این  آتش  ،  بکن   فریاد  از  این  آواز

چه  بیچاره  ،   چه   بیچاره ،   اسیر  و   مانده  آواره

                                 در این صحرای پر  محنت ،  کفین  عریان  و  بی باره

بسی دیر و بسی دیر است جهان ما زمینگیر است

                                 رهایش ساز عرفان را  ، که پایش بند زنجیر است.

به امید وصال همه ی جدا افتادگان ...