ای کاش کسی بود

کسی که نفسش گرم

بر راه نشسته

دل داده به جاده

من منتظرم تا تو بیایی ای گل

که بمیرم با تو

که بمیرم از تو

و بگویم بودی

و بمیرم بعد از تو

و تو باشی بعدم

و بخوانی ماهم

که زمستان تاریکست

ماهم

که زمستان تاریک است

بنگر

تو بنگر

به این مزار

که روی آن کلام شب  نوشته است

نوشته است شبم گذشت

نیامدی نیامدی دلم شکست

نیامدی

بهار من

که بی تو شب سحر نشد

بهار من

جهان عمر طی شدو خزان من گذر نشد

بهار من

ببین چگونه میروم

ببین چگونه میشود

به پای خویش تا افق

پرنده وار میخزم

ببین چگون میشود

ببین چگونه میروم

نیامدی نیامدی

نیامدی و رفته شد

دل دلم شکسته شد

گذر گه بهشت هم

بروی مرگ بسته شد      ...................................       دل دلم شکسته شد

برا غم اون بزرگ به همین چند خط قناعت میکنم تا پست بعدی

یه خوابی دیدمو تیره          دلم درگیره تعبیره   

خدا تعبیره اون اینه             حسینم داره میمیره

داره میره داره میره      خدا اون داره می میمره

میخوام با اون برم بالا          ولی دل بند تقصیره

این قطعه یه تیکه از دردنامه یا ته نامه یا هرچی که بهش می گن عرفان است.این قطعه ادبی را به دوستان عزیز تقدیم می کنم:

چقدر تاریکه.دارم میرم ولی نمی دونم کجا... چرا

امروز آخرین قطره ی امید من از دستم لغزید و روی زمین افتاد

هرچی بادستم زمین را کندم جز خون دستم به چیزی نرسیدم نه نرسیدم

کجا برم ؟

کجا می تونم برم؟

کجا منو قبول می کنند؟

دارم میرم .آره دارم میرم.

دیگر دوستی ندارم جز یک طناب و یک صندلی.یادم میاد وقتی که منم زنده بودم.

اونجا. آره اونجا آخرین مقصد منه.

چه درخت استواری!!

بهتر است این طناب را هم به این درخت هدیه دهم.آری بهتر است...

این صندلی رو کجا ببرم؟ بهتره زیر همین درخت بذارم باشه..

نمی تونم از این دوستان آخرم جدا بشم.باید پیششون بمونم.

پس میرم روی صندلی می ایستم.طنابم اینقدر دوست داره که خودشرو دور من میندازه.

صندلی هم میخواد به من کمک کنه.چیکار خوبه ؟

اونم زیر پای منو خالی کرد....

خوب بید؟؟؟

تا بعد...

بسمه تعالی

درگذشت کربلایی مهندس حسن بهاور ،مدیر ارزنده ودانش دوست مرکز آموزشی شهید بهشتی بابل ،را به تمام دوستداران واقعی علم و دانش و خادمین واقعی این مردم 

تسلیت عرض می نماییم.

جمعی از فارغالتحصیلان سال ۸۴        

                                                          برکه ی کوچیک ما،جا واسه مرغابی نداشت

خونه ی مادریمون،گرچه برامون عزیزه

                                                          ولی  دشت خونمون ،  آسمون آبی نداشت

۰۰۰۰۰۰۰

اما چندی بعد...

وقتی لاشخورا رسیدن به سرای بیکسی

                                                       خونه ی مشکیه ما یه شب مهتابی نداشت

اومدن خوردن و بردن ، همه مرغابیا مردن

                                                       بعد اون شهر سیاه  ، دیگه  مرغابی نداشت

آره درسته که:

شهر ما شهر فرنگ نیست،سفره هامون رنگارنگ نیست

                                   کوچمون سیاه و زشته،شهرمون اصلا قشنگ نیست

اما..

اما دنیامون قشنگه ، دلامون شهر فرنگه

                                          کوچه هامون پر تردید،قلبامون چه رنگارنگه

متشکرم

دیروز یکی از دوستامو دیدم ازم خواست یه شعر بن بست کامل  رو تو وبلاگم بنویسم. منم این کارو می کنم. امیدوارم به دردتون بخوره.

توجه:اشعار بن بست کامل به اشعاری گفته میشه که از آخر راه و نا امیدی کامل حکایت می کند. کسانی که ناراحتی روحی دارند ویا سابقه اقدام به خودکشی دارندلطفا چنین مطالبی را نخوانند.

من تمام زندگان را با نگاه مرده دیدم

                                                       ناله ی نامردمی را با تمام جان شنیدم

با همه دنیا ی آخر رو به اید رویای ابتر

                                                        پا نهادم بر سیاهی با رکاب سر دویدم

با امید بی امیدان در میان این زمستان

                                                  با سیاهان و شغالان در شبِ شب آرمیدم

من تمام زندگی را  ، این عنان بندگی را

                                                  ریسمان عشق خواندم در تباهی ها پریدم

با نشانی های عالم  با همه اندوه و ماتم

                                                 پا نهادم در سیاهی تا به این مسلخ رسیدم

بازهم میگم تذکر بالا رو فراموش نکنید.

ممنون که وقت گذاشتین وای مطلب رو خوندین.استفاده از این مطالب به همراه نام شاعر(عرفان)از نظر اخلاقی ممانعتی ندارد.

باز هم متشکرم