آرام تو نشین که دلم رام می شود

                                             از سرخی دلت  ،  دل  من  خام می شود

آرام  خوانده ای و  ز آرام  رانده ای

                                            این قلب بی رمق ،  ز تو  گمنام  می شود

آتش گرفت قلب من ای همدم نسیم

                                           زان صبح چونکه بی تو به دل شام می شود

مردم ز این عطش تو بیا باده ای بده

                                            آن  جام  مرگ   با  نفست   کام   می شود

عرفان خسته خاک سرای کجا شود

                                             ویرانه   خانه ای   که  ز  تو   بام  می شود

این شعر رو به آرام شما دوستان تقدیم می کنم.به امید مدد حق بدرود...

بازم امروز صبح بیدار شدم . دیشب خیلی خسته بودم و اون چیزا رو نوشتم.امروز می خوام یه کمی زنده تر شروع کنم.داشتم تو نوشته هام دور می زدم یه دفه ای به یه نوشته در مورد یار و دلدار و این حرفا رسیدم .

این شعر و براتون می ذارم شاید یه عده قبول کنند اینقدر ساده نباشندـ(در مورد قضیه دیشبی هنوز هم تو کما است و محتاج دعا  ممنون.)

ای  یار  بگو  یار   که   دلدار   دروغ   است

                             در این دشت پر از درد ، غم یار دروغ است

شمشاد در این  دشت کند  نغمه  و  آواز ؟

                              این   نغمه  آواز  ، که  انگار  دروغ  است

خورشید در این دشت کند حمله به سرما

                              اندر  همه ی  دشت ،  پیکار  دروغ  است

 دل   زار   شود   از   قدم   خونی   دلدار

                             ای  ساده دل  یار  ،   دل  زار   دروغ  است

از   دوری   دلدار   شده  خسته  و  بیمار

                              ای  خسته ی  بیمار  ، بیمار  دروغ   است

مرهم  همه ی  در  به یک لحظه ی دیدار

                              تقدیر  به  ما  گفته  که  دیدار  دروغ  است

امیدوارم خوشتون بیاد.

البته مطمئنم که به حقوق شاعر احترام می ذارید.

با تشکر...